همه برا ما بوق میزنن ولی کسی سوارمون نمیکنه

بعضی وقتا آدم هرچقدر حرف بزنه و طومار بنویسه نمیتونه احساس و حرف دلشو بیان کنه
مدت ها بود که میخواستم یه حرف ، یه جمله ، یه چیزی بگم که بتونه حال و روز منو بیان کنه یه حرف که خیلی کوتاه باشه ولی با خوندنش بشه به خیلی چیزا رسید.
تا اینکه دیروز با دوستم تو خیابون قدم میزدیم که بعضی ماشینایی که رد میشدن برا من بوق میزدن به سبک خودشون احوال پرسی میکردن، مخلصم آقا ما هم میگفتیم بفرما درخدمت باشیم و از این حرفا
به طرز غیر عادی  این اتفاق چندین بار افتاد  تا اینکه برگشتم به دوستم گفتم  "همه برا ما بوق میزنن ولی کسی سوارمون نمیکنه"
خوب مرد حسابی نمیخوای سوار کنی چرا بوق میزنی ..

بعد از چند دقیقه به حرفی که زدم کمی فکر کردم. دیدم هیچ چیز مثل این جمله نمیتونست حال و رزوزم و بیان کنه
این روزها همه خوب حرف میزنن ولی پای عمل که میرسه کنار میکشن. همه میگن برو جلو ما هواتو داریم ولی زمین خوردنی تازه جا خالی هم میدن که محکمتر بخوری زمین، خیلی ارزون جمله ی دوست دارم و خرجت میکنن ولی وقتی کمی سرشون شلوغ میشه جوابتم نمیدن، خیلی راحت قول میدن و میزنن زیرش ، کسایی هم هستن که ادعاشون تو رفاقت بی نهایته ولی وقتی که بهشون نیاز داری به طرز باور نکردنی ناپدید میشن.
این بود که به خودم گفتم منم ومن، فقط و فقط خودم تو این دنیا هستم. دیگه نمیشه روی حرف و احساسی که بیان میشه حساب باز کرد، حتی شاید برای جلب اعتماد مدتی پای حرفشون باشن ولی همیشگی نیست.
کاری به موضوع بوق زدن ماشینا ندارم فقط دیدم خیلی شبیه زندگی ما شده و برام جالب بود.
همه ی اینارو به دوستمم گفتم که خودشم مخاطب این حرفام بود همه ی حرفامو گوش کرد و تایید کرد. و در آخر گفت:
باید رو پیشونیمون یه برچسب بزنیم و روش بنویسیم:              
                                                                                      بوق زدن ممنوع..

چندیست مانده ام میان دو تنهایی
در یکی تهی و در یکی سرشار
در یکی خسته و در یکی بی تاب

از این دوگانگی خسته ام       
از نگاه شهوتناک زمین خسته ام
از آسمان بی ستاره
از تنی که برای من نیست
از نامی که برای من نیست

من متعلق به خود نیستم
انکار بلامنازع خود هستم..